علّامه اضافه مىكند كه من در آن مجلس شيفته اخلاق و رفتار اسلامى او شدم . سخنان كوتاه و بانفوذ آن عالم ربّانى چنان در دل من اثر كرد كه برنامه آينده ام را شناختم و تا مدتى كه در نجف بودم محضر آن عالم باتقوى را رها نكردم . در درس اخلاقش شركت مىكردم و از محضرش استفاده مى نمودم آن دانشمند بزرگ آقاى حاج ميرزا على آقا قاضى ( رضوان الله عليه ) بود . « 1 » 2 . بشارت غيبى قاضى به علامه و همسرش آقاى سبحانى مى نويسد : حضرت علّامه روزى از كرامات استاد خود مرحوم قاضى سخن مى گفت در ضمن مطالب اين داستان را ياد آور شد كه : من و همسرم از خويشاوندان نزديك مرحوم حاج ميرزا على آقا قاضى بوديم ، او در نجف براى صله رحم و تفقد از حال ما ، به منزل ما مى آمد . ما كراراً صاحب فرزند شده بوديم ولى همگى در همان دوران كوچكى فوت كرده بودند . روزى مرحوم قاضى به منزل ما آمد در حالى كه همسرم حامله بود و من از وضع او آگاه نبودم ، موقع خداحافظى به همسرم گفت : دختر عمو ؛ اين بار فرزند تو مى ماند و او پسر است و آسيبى به او نمى رسد و نام او عبدالباقى است و علامه افزود من از سخن مرحوم قاضى خوشحال شدم و بعد خدا به ما پسرى لطف كرد و بر خلاف كودكان قبلى باقى ماند و آسيبى به او نرسيد و نام او را عبدالباقى گذارديم . « 2 » 3 . سفارش مؤكد قاضى به نماز اول وقت و نماز شب آيت الله يزدى مى گويد : مرحوم علّامه طباطبائى و آيت الله العظمى آقاى بهجت از مرحوم عارف فرزانه آقاى قاضى ( رحمت الله عليه ) نقل مى كردند كه ايشان مى فرمودند : اگر كسى نماز واجبش را در اول وقت بخواند و به مقامات عاليه نرسد مرا لعن كنند ! ( يا فرمودند به صورت من تف بياندازد ) « 3 » و نيز استاد علّامه مى فرمودند : چون به نجف اشرف براى تحصيل مشرّف شدم ؛ از نقطه نظر قرابت و خويشاوندى و رحميّت گاهگاهى به محضر مرحوم قاضى شرفياب مى شدم ؛ تا يك روز درب مدرسه اى ايستاده بودم كه مرحوم قاضى از آنجا عبور مى كردند ؛ چون به من رسيدند دست خود را روى شانه من گذاردند و گفتند : اى فرزند ! دنيا مى خواهى نماز شب بخوان ، آخرت مى خواهى نماز شب بخوان . اين سخن آن قدر در من اثر كرد كه از آن به بعد تا زمانى كه به ايران مراجعت كردم پنج سال تمام در محضر مرحوم قاضى روز و شب بسر مى بردم و آنى از ادراك فيض ايشان

--> ( 1 ) - يادنامه مفسر كبير ، صفحه 120 . ( 2 ) - همان ، صفحه 61 . ( 3 ) - اسوه عرفان ، صفحه 89 .